Türkiye'de teknoloji ve sanat arasındaki ilişkinin tarihi, çoğu zaman bilgisayarların ve dijital araçların yaygınlaşmasıyla başlatılıyor. Oysa bu tarihin daha erken bir dönemleri, henüz “medya sanatı”nın günümüzde kelimenin tam anlamıyla yerleştiği yerlerde fotoğraf, video ve bilgisayar teknolojileriyle çalışan yazarlarla karşılaşıyoruz. Teoman Madra, bu isimlerin en özgün örneklerinden biri.
Deneysel fotoğrafçılığatan bilgisayar temelli üretimlere uzanan pratiğiyle Madra, Türkiye'de analogdan dijitale geçişin önemli tanıklarından biri oldu. Üretimleri sanat ortamında geniş bir görünürlük kazanmasa da kullanılan teknolojiler, rastlantı, tekrar, gürültü ve görsel-işitsel deneylerle ilişki bugün yeniden bakmayı gerektirecek kadar güncel. Kitap, yalnızca yeterince görünen bir sanatçının üretimini yeniden gündeme getirmekle kalıyor. Aynı zamanda teknolojik sanat ürünlerinin nasıl korunabileceği, arşivlenebileceği ve genişletilebileceği konusunda önemli sorular ortaya çıkıyor. Madra’nın “sistemsiz” üretimi görünür ve erişilebilir için oluşturulmuş arşiv sistemi ise dikkat çekici paradokslarından birini oluşturur.
