I Know How Furiously Your Heart Is Beating by Alec Soth

"Soth'un stratejisi için başka kelimeler de var; örneğin şiir ya da punk. Hiçbir şey, bir şeyi kolaymış gibi göstermekten daha zor değildir." – David O'Neill Adını Wallace Stevens’ın “The Gray Room” adlı şiirindeki bir dizeden alan I Know How Furiously Your Heart Is Beating by Alec Soth, fotoğrafik temsilin sınırlarına dair lirik bir keşif sunuyor. Dünyanın dört bir yanında çekilen bu büyük formatlı renkli fotoğraflar, belirli bir yere veya topluluğa odaklanmıyor. Soth, samimi ve genellikle uzun süreli bir etkileşim süreciyle gerçekleştirdiği portrelerinde ve çektiği mekân görsellerinde, fotoğrafik bir benzerliğin bir bireyin dış görünüşünden daha fazlasını yansıtıp yansıtamayacağını; hatta hem modelin hem de fotoğrafçının iç dünyasındaki bilinmezliklerin derinliklerine inip inemeyeceğini sorguluyor. “Amerika'daki sosyal yaşamı konu alan son kitabım Songbook ve dört büyük ölçekli Amerikan projemi kapsayan retrospektifim Gathered Leaves'in yayımlanmasının ardından, yaratıcı sürecimi yeniden değerlendirdiğim uzun bir dönemden geçtim. Bir yıldan fazla bir süre seyahat etmeyi ve insanları fotoğraflamayı bıraktım. Neredeyse hiç fotoğraf çekmedim. Fotoğrafa geri döndüğümde, bu mecrayı temel unsurlarına indirgemek istedim. Amerika hakkında epik bir anlatı oluşturmaya çalışmak yerine, sadece diğer insanlara bakarak vakit geçirmek ve umuyorum ki, onların iç dünyalarına kısa bir anlığına da olsa göz atabilmek istedim. Bu hayatlara erişebilmek adına, tüm fotoğrafları kapalı mekânlarda çektim. Bu odalar dünyanın çok uzak köşelerinde yer alsa da, bu durum sadece fotoğrafların belirli bir yerle ilgili olmadığını vurgulamak içindi. “Fotoğraf ister Odessa'da ister Minneapolis'te çekilmiş olsun, amacım aynıydı: sadece başka bir atan kalbin huzurunda vakit geçirmek.” – Alec Soth