Biz Öyle Bir Şey Yaşamadık by Cemre Yeşil Gönenli

Bir fotoğrafta kimse yoksa, fotoğrafçı ayrıcalıklıdır.
Bir fotoğrafta sadece bir kişi varsa, o kişi ayrıcalıklıdır.
Bir fotoğrafta iki kişi varsa,
sadece ikincil konumda olduğunu varsayan kişi ayrıcalıklıdır.
Çünkü evrendeki her şey dışarıda bırakılmış
ve sadece o kişi içeri kabul edilmiştir.
O fotoğraf, hem demode hem de vazgeçilmez olan, ara sıra göz attığımızda bizi henüz günün tadını çıkarmadığımız geçmişteki bir ana fırlatan o süslü davetiyeler gibidir.
Davet bitmiştir ve etrafta kimse yoktur,
ancak davet edilmiş olmanın onuru bize bir ömür boyu yetecektir. Cemre içinOrhan Cem Çetin, Mayıs 2012 — Çocukluk evimde, ara sıra ortaya çıkan, evin içinde bir yer edindikten sonra tekrar kaybolan bir fotoğraf vardı. Varlığı, evdeki herkesin hafızasına kazınmış gibiydi. Bu fotoğrafın kenarları yanmıştı; bu yüzden yıllarca babamın onu bir yangından cesurca kurtardığına inandım. İşin tuhafı, kimsenin böyle bir hikâye anlattığını hatırlamıyorum; bu da söz konusu hikâyeyi fotoğrafa (ya da annemle babamın paylaştığı aşka) benim yakıştırdığımı ve buna kendimi inandırdığımı düşündürüyor. Şaşırtıcı bir şekilde, daha sonra fotoğrafın sadece bir bavulda saklanırken kenarlarından yandığını ve mucizevi bir şekilde tamamen yok olmaktan kurtulduğunu öğrendim. Zamanla, bu fotoğrafın etrafındaki anlatı, babamın kahramanca romantizminden, yıkım tehdidine rağmen ayakta kalan annemin fotoğrafının yarattığı büyüye dönüştü. Yaşanmış ya da yaşanmamış, yarım kalmış ya da bitmiş aşk hikâyeleri üzerinden iki kişilik hatıra fotoğraflarının önemini çözmeye çalıştım. Bazı tanıdıklarımın kapısını çalıp onlara bunu sormak ve elbette ilişkilerinin fotoğraflarını çekmek için bir yolculuğa çıktım. Her aşk hikâyesi yeni bir fotoğrafa, her fotoğraf ise yeni bir aşk hikâyesine dönüştü. Böylece seri, 2010 yılında 14 farklı evde ve 14 farklı birey arasında, aşk ile fotoğrafın kesişimine tanıklık eden ve asla sonu gelmeyecek bir keşif yolculuğuna dönüştü. Biz Öyle Bir Şey Yaşamadık by Cemre Yeşil Gönenli