Çok Güzelim, Çok Güzel by Charlotte Schmitz

Çok Güzelim, Çok Güzel by Charlotte Schmitz, ışığı sadece kamera merceğinden algılamanın ötesine geçerek; renklerin, şekillerin ve formların fotoğraf aracılığıyla dokunulabilir bir dışavurumudur. Charlotte'ın fotoğrafları, ona nesnelerin ve dokunulan öznelerin ışık, renk ve yoğunluk çeşitliliklerini öğreten deneyimlerin birer yansımasıdır. Onun fotoğrafları sayesinde, samimiyeti ve güzelliği hissetmek için gözlerimize yeniden güvenmeyi öğreniyoruz.
Eş arayışı, evlilik ve çocuk sahibi olmaya odaklı görünen hayatların arasında, aslında dokunmadığı hayatlara temas ederek, Charlotte'ın dokunma duyusuyla gördüklerini daha iyi anlıyoruz; bu durum, fiziksel olarak dokunamadığımız şeylerden aldığımız hazzın bir örneği olarak görülebilir. Yunanca "saray" anlamına gelen palation (Latince palatium) kelimesinden türetilen Balat isminin hakkını verircesine, burada gerçekleşen düğünler ve kutlamalar büyük bir önem taşır. Bu ışıltılı etkinlikler, kız çocukları ve genç kadınlar için kendilerini göstermenin ve sergilemenin yanı sıra, ev hayatının getirdiği monotonluktan kaçmanın da bir yoludur. Erkekler kamusal alanlarda yer alırken, kadınlar genellikle özel alanda kalmayı tercih ederler. Charlotte, özel alana ve dolayısıyla kadınlara odaklanarak, 1960'ların sonlarından itibaren ikinci dalga feminizmin sloganı haline gelen "Özel olan politiktir" argümanını anımsatır. Charlotte'ın fotoğrafları, kişisel deneyimleri ile ev içindeki her türlü güç ilişkisine atıfta bulunan daha geniş sosyo-politik meseleler arasındaki bağı vurgular. Dahası, Çok Güzelim, Çok Güzel by Charlotte Schmitz; ev işleri, evlilik, annelik, çocukluk, arkadaşlık, ergenlik, cinsellik, aile, kutlamalar, gelenekler, kısa ömürlü pop şarkıları ve belki de Balat'ın kendisi üzerinden güzelliğin politikleştiği bir fotoğrafik anlatıya dönüşür.